't Vlammeke danst !

Neeje, ik staan nie in de tocht. D`r is ok ginniemand die mijn stiekem uit wil blaze. Ik dans! Echt waar: ik dans! Da d`adde nie gedocht ee! Zo`n simpel vlammeke, wa ken t`ie méér as brande en wa licht geve!?

Nouw: danse dus! Tege de tijd van `t Neuzebal zwerref ik van m`n vaste plekske bij de Geit weg. Da vin de Geit nie erreg, zee ze. Z`et dan de tijd “om d`r eige te vinde”. Watta d`ok betekene mag. Ja de Geit van Mie d`n Os is somtijds “ZEN”. Da ziede aan d`r òòge: ze kekt dan ver verbij de Vest tot zowatte bekant in Altere denk. Dan is ze éémaal d`r eige en denkt dan trug naar d`r geboorte. Want de Geit is dees jaar 66 jaar geleeje gegote! En agge zo oud zijt, denkte veul aan vroeger. Da doe ze atter òòge op oneindeg staan. Zo`n bietje neveleg en misteg. En op zukke memente wil ze liever op d`r eige zijn, da weet ik zo onderand.

Dus dan “zen” ik mar `s weg, de stad in. En dèèr op de Mart ging om ellef uur smorreges ( ik zwéér `t!) `n dweilbendje speule! Nie op straat netuurlek, neeje n`in één of `t ander bovezaaltje van `n kefee.

Die rippetisiemeziek en `n verlege winterzonneke gave mijn de kriebels. Dèèr wor ík nou “ZEN” van! Da kende nie zien, allééneg mar voele agge oew tengels in mijn vlammeke zou steke. Neeje, nie doen. Want wie z`n tengels verbrandt ken sebiet gin pepierke mè d`t Nuuwe Liedje vastouwe!

Want da sta te gebeure, mense. n`Over een kleine week, over `n paar dage zogezeed. En dèèrom ken`k m`n eige bekant nie inouwe, ik staan gewòòn te danse van de verwachting. Ik wil weer de stad in dweile, de Krabbe zien, en m`n vuurke wa d`al die tijd op `n laag pitje ston, zien oplaaie as Eileg Vuur van de Vastenavend!

Wa eerder te leze was over 't Vlammeke
Vlammeke
Ongans g'ete
Sleeke rijje
Bietje bokkeg
't Vlammeke etter genogt van!
't Vlammeke ed 'n werrem art
't Vlammeke et ok mar 'n kort lontje....
't Vlammeke duikt de koffer in
't Vlammeke kreg kleintjes !!!