't Vlammeke kreg kleintjes !!!

OERA! Ik wor vader!!! Ik staan éémaal te gloeie van werremte n`en geluk! Ik wor VADER!! Ik zou `t van de dake wille schrééuwe, zó gròòtseg en gelukkeg zijn ik.

En ik zijn ok al op bezoek gewist op de kraamafdééling van Alwana waar ze legge. Da`s, zeg mar, mè dees dage `n fieliejaal van `t moeder-en kindsentrum van Bravis.

Want dèèrzo, netjes messenalle n`op `n bedje van ribbeltjeskerton legge ze: duzende veldteke-vlammekes. Mijn bloedeige naarkommelinge! Toegegeven: ze lijke wel éénder, mar onder ons gezeed: z`ebbe n`ammaal verrekkes veul weg van d`r vader, van mijn dus. Lachend smoeltje, bietje n`astrant, mè glinsterogskes die vol vertrouwe de Wereld inkijke. Óns stukske wereld, nie gròòter dan `n ròòie zaddoek, waar dagge de taal sprikt en iederéén oe kent. `n Parredijselek plekske, zéker mette Vastenavend. `n Schuilplekske in de luwte van `t wereldnuuws.

En agge sebiet ammaal oew eigeste vlammeke rond oew nek et ange, dan motte da d`evekes tege n`oew kake n`ouwe (`t gif nie welleke kant) en ge zul voele: da straalt gewòòn werremte n`uit! Écht waar. En da d`ebbe ze netuurlek van d`r vader!

Trug