't Vlammeke duikt de koffer in

`t Is t`r donker en `n bietje vochteg. En `t stinkt. `t Is `n lucht waar ge nie zo gauw `n naam voor et. Méér dan “muf”, feitelek. De lucht van `n andvolleke dròòge kefettie, `n allef vergaan bierviltje wa d`aan d`n onderkant naar dooi bier ruukt, `n verlore gewaande lippestift en in d`n oek `n bamischijf in verregaande staat van ontbinding. Mee zo`n vleugske schimmel-sjampiejons d`r op. Die lucht dus, de rijke melanzje van `n vergane Vastenavend. Gevange n`in `n meziekkoffer, ieverans in Berrege.

Mar éél gauw gatie koffer wir ope gaan, vin `t meske van de meidebend d`r verdròògde lippestift wir trug, schrikt d`r eige n`n ongeluk van die bamischijf en denkt trug aan oetie dèèr in vredesnaam terecht kon komme.

Ooowja! De dinsdag vlak naar de Sluiting! Te vroeg voor de Kraai, mar me gaan mar avast die kant op. En, bevange deure de gebakke lucht van `n friettent, gauw gauw `n frietje g`aald. En zo`n lekkere goudbruine bamischijf. De bend paste mar nét in `t frietkot en as are nòp `n ond zo dicht stonne ze dèèr messenalle te smikkele en uitgelate tege mekare n`op te kwèèke. Éél onbewust da d`t éél sebiet gedaan zouw zijn mette leut attie ròòie kogel de lucht geschote wier.

“Ei meide, me zijn mar `s weg!”. Leste frietje n`in oew mond en `n allef aangevrete bamischijf zolang mar in de koffer. Voor sebiet voor onderweg naar uis. Gelukkeg mar daddet zo`n vroege Vastenavend is dees jaar en mag die bami-snek gauw wir z`n koffertje n`uit en naar buite, `t frisse voorjaar in…

Trug